دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد          قصه بي سرو ساماني من گوش كنيد                  

 داستان غم پنهاني من گوش كنيد              گفتگوي من و حيراني من گوش كنيد.

                         شرح اين آتش جانسوز نهفتن تا كي؟
                         سوختم سوختم اين سوز نهفتن تا كي؟
                                    
روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم             ساكن كوي بت عرده جويي بوديم

دين و دل باخته ديوانه رويي بوديم                  بسته سلسله سلسله مويي بوديم .

                     كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
                        يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود.

سنبل پر شكنش اين همه بيمار نداشت          نرگس غمزه زنش هيچ خريدار نداشت

 اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت         يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت.

                       اول آنكس كه خريدار شدش من بودم
                        باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او            داد رسوايي من شهرت زيبايي او

بسكه دادم همه جا شرح دلارايي او                شهر پر گشت زغوغاي تماشايي او

                       اين زمان عاشق سرگشته فروان دارد
                       كي سر برگ من بي سرو سامان دارد

چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر          كه دهم جاي دگر دل به دل آراي دگر

چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر              بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر

                 بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود
                 من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

پيش او يار نو يار كهن هر دو يكيست          حرمت مدعي و حرمت من هر دو يكيست

قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو يكيست      نغمه بلبل و غوغاي زغن هر دو يكيست

                   اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود
                   زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنين است پي كار دگر باشم به                چند روزي پي دلدار دگر باشم به

عندليب گل رخسار دگر باشم به                     مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به

                     نوگلي كو كه شوم بلبل دستان سازش
                      سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آنكه بر جانم از او دم به دم آزاري هست       مي توان يافت كه بر دل زمنش باري هست

از من و بندگي من اگرش عاري هست          بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست

                     به وفاداري من نيست در اين شهر كسي
                       بنده اي همچو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است                راه صد باديه درد بريديم بس است 

قدم از راه طلب باز كشيديم بس است                اول و آخر اين مرحله ديديم بس است

                        بعد از اين ما و سر كوي دل آراي دگر
                         با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر

تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود               آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود

وين محبت به صد افسانه و افسون نرود             چه گمان غلط است اين برود،چون نرود

                       چند كس از تو وياران تو آزرده شود
                       دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود 

اي پسر چند به كام دگرانت بينم                       سرخوش و مست ز جام دگرانت بينم

مايه عيش مدام دگرانت بينم                            ساقي مجلس عام دگرانت بينم

                       تو چه داني كه شدي يار چه بي باكي چند
                          چه هوس ها كه ندارند هوسناكي چند

يار اين طايفه خانه برانداز نباش                    از تو حيف است به اين طايفه دمساز نباش

مي شوي شهره به اين فرقه هم آواز نباش          غافل از لعب حريفان دغا باز نباش

                            به مشغول به اين شغل نسازي خود را
                          اين نه كاري ست مبادا كه ببازي خود را

در كمين تو بسي عيب شماران هستند                 سينه پر درد زتو كينه گزاران هستند

داغ بر سينه زتو سينه نگاران هستند                 غرض اينست كه در قصد تو ياران هستند

                             باش مردانه كه ناگاه قفايي نخوري
                            واقف كش خود باش كه پايي نخوري

گرچه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت             وز دلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از كوي تو                     با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت

                          حاش لله كه وفاي تو فراموش كند
 
                          سخن مصلت آميز كسان گوش كند
                                                                 (وحشي بافقي)     
***************************************************************************************

لاله اش از سيليت نيلوفري شد آه!آه!

اي معلم!شرم ازآن رويت نشد؟رويت سياه

اي معلم!اي خدا ناترس! اي بيدادگر! 

 من گرفتم دارد او همسنگ حسن خود گناه

كرد رويد صد نگاه جانفزا از بهر عذر  

خون بهاي صدهزاران چون تو ناكس هر نگاه

باد دستت خشك چون خامه آن ماهرو  

باد رخسارت سيه چون مشق آن تابنده ماه

جان من معذور فرما، من نبودم با خبر  

زندگي را ورنه من مي ساختم بر وي تباه    

اين زمان هم غم مخوردارم براي كشتنش   

همچو وحشي تير آه جانگداز عمر كاه
                                                                   (وحشي بافقي)
 
*****************************************************************************************

من اندوهگين را قصد جان كردي، نكو كردي  

رقيبان را به قتلم شادمان كردي،نكو كردي

به كنج كلبه ويران غم،نوميدم افكندي 

 مرا با جغد محنت همزبان كردي،نكو كردي

شدي از مهرباني دوست با اغيارو بد با من 

 مرا آخر به كام دشمنان كردي نكو كردي

چو وحشي رانده اي ازكوي خويشم،آفرين بر تو

 من سرگشته را بي خانمان كردي،نكو كردي

                                                                (وحشي بافقي)